فریدون ابراهیمی (۱۲۹۷–۱۳۲۶)، از فعالان سیاسی و مطبوعاتی آذربایجان در دهه ۱۳۲۰ خورشیدی و دادستان کل حکومت ملی آذربایجان، از چهرههایی است که زندگی و سرنوشت سیاسی او با تحولات آذربایجان در سالهای ۱۳۲۴ تا ۱۳۲۶ پیوند خورده است.
ابراهیمی در ۲۹ آبان ۱۲۹۷ در شهر آستارا متولد شد. تحصیلات خود را در دانشکده حقوق دانشگاه تهران ادامه داد و در خرداد ۱۳۲۴ در رشته حقوق سیاسی فارغالتحصیل شد. فعالیت مطبوعاتی و سیاسی او از دوران دانشجویی آغاز شد. وی از جمله با روزنامه «آژیر» به سردبیری و مدیریت سید جعفر پیشهوری همکاری داشت و در ادامه به جمع نویسندگان و اعضای هیئت تحریریه این روزنامه پیوست. پس از انتشار روزنامه «آذربایجان»، ارگان فرقه دموکرات آذربایجان، نیز در این نشریه به فعالیت پرداخت و مقالاتی درباره تاریخ و تمدن آذربایجان منتشر کرد.
با تشکیل فرقه دموکرات آذربایجان در شهریور ۱۳۲۴ و استقرار نهادهای حکومت ملی در تبریز، ابراهیمی به فعالیت سیاسی خود در این تشکیلات ادامه داد. او در نخستین کنگره فرقه دموکرات شرکت کرد و پس از تشکیل مجلس ملی و نهادهای اجرایی حکومت ملی آذربایجان، به عضویت هیئت حاکمه درآمد. در ادامه، مسئولیت دادستانی کل آذربایجان به او واگذار شد.
در این دوره، ابراهیمی علاوه بر مسئولیت قضایی، در عرصه مطبوعات و مباحث سیاسی و اجتماعی نیز فعال بود. نوشتههای او درباره تاریخ آذربایجان و مسائل مربوط به هویت و حقوق ملی، بخشی از فعالیتهای فکری و مطبوعاتیاش را تشکیل میداد. همچنین در مذاکرات نمایندگان حکومت ملی آذربایجان با هیئت نمایندگی دولت قوامالسلطنه در تهران، در اردیبهشت ۱۳۲۵، حضور داشت.
تحولات سیاسی آذربایجان در پاییز و زمستان ۱۳۲۵، با شکست مذاکرات میان حکومت مرکزی و نمایندگان حکومت ملی و ورود ارتش ایران به آذربایجان در ۲۱ آذر همان سال، وارد مرحله تازهای شد. با فروپاشی حکومت ملی، شماری از مسئولان و فعالان سیاسی آن بازداشت شدند. فریدون ابراهیمی نیز در شمار بازداشتشدگان قرار گرفت و به زندان تبریز انتقال یافت.
او پس از بازداشت، در معرض بازجویی و محاکمه قرار گرفت. گزارشهای منتشرشده درباره زندگی و محاکمه وی، از پایداری او بر مواضع سیاسیاش و دفاع از عملکرد حکومت ملی آذربایجان حکایت دارند. سرانجام، در سحرگاه اول خرداد ۱۳۲۶، فریدون ابراهیمی در خیابان ستارخان تبریز، مقابل باغ گلستان، اعدام شد. او هنگام اعدام ۲۸ سال داشت.
اعدام فریدون ابراهیمی در فاصله چند ماه پس از سقوط حکومت ملی آذربایجان، بخشی از پیامدهای سیاسی و قضایی تحولات آذر ۱۳۲۵ بود. سرنوشت او، افزون بر اهمیت فردی، در بررسی تاریخ سیاسی آذربایجان و مناسبات حکومت مرکزی با نیروهای سیاسی منطقه در سالهای پس از جنگ جهانی دوم قابل توجه است.
در نقلقولی که به او نسبت داده شده، چنین آمده است:
«من بهترین سالهای عمر خود را در راه آزادی و سعادت زحمتکشان آذربایجان و سراسر ایران صرف کردهام.»
این عبارت، بازتابی از تصویری است که در روایتهای هواداران و بازماندگان جنبش آذربایجان از مواضع سیاسی او ارائه شده است. بررسی زندگی فریدون ابراهیمی، در نهایت، نیازمند توجه همزمان به اسناد قضایی، مطبوعات دوره حکومت ملی، خاطرات معاصران و روایتهای تاریخی متفاوت از وقایع سالهای ۱۳۲۴ تا ۱۳۲۶ است.